شمارهٔ ۲۰۲
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
هر چند لب تو شربت نوش بود
خامش ز طلب عاشق مدهوش بود
چون خسته نه درد خود شناسد نه دوا
در پیش طبیب به که خاموش بود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş