شمارهٔ ۲۲
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
ای داده زآستان خود آورارگی مرا
در خاک ره نشانده به یکبارگی مرا
از بس که خون خورم ز غمت بیخود اوفتم
مردم نهند تهمت می خوارگی مرا
دردا که هست چاره کارم هلاک و نیست
غیر از تو چاره ساز به بیچارگی مرا
باری چو دل شکسته ز سنگ جداییم
ای سنگدل گذار به نظارگی مرا
آن میر مجلسی که تو را شمع جمع کرد
پروانه داده است به آوارگی مرا
پرورده کرشمه لطفت چو اهلی ام
حیف است اگر کشی به ستم کارگی مرا
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş