شمارهٔ ۴۹۰

هرکه چون باد از سر کوی تو بیرون می رود کس نمی داند که از آشفتگی چون می رود پای رفتن نیست عاشق را کزین در بگذرد می فشاند سیل اشک از چشم و در خون می رود پیش لیلی گر رود از چشم مجنون خون چه شد آه از آن ساعت که او از چشم مجنون می رود جان نکو بیرون کن از تن تا درآیم در دلت چون تویی ای جان من از خویش بیرون می رود خون من دامان گردون چون شفق خواهد گرفت بس که خون دل ز چشم از جور گردون می رود چرخ اگر بدمهر شد کس را نکرد از مهر منع بر من از جور فلک ظلم تو افزون می رود گر به افسون چاره بیچارگان سازد حکیم کور مادرزاد اهلی کی به افسون می رود