شمارهٔ ۴۹۵
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
هرکه چون صورت چین دیده بروی تو گشاد
چشم دیگر ز تماشای تو بر هم ننهاد
مگر آن لحظه رقیب تو زمن پوشد چشم
که رود خاک وجود من دلخسته بباد
آنچنان شادم از آنشب که بخوابت دیدم
که نمیآیدم از شادی آن خواب بیاد
یارب آن آهوی مشکین بیابان امید
کس چو مجنون تو گمگشته ببوی تو مباد
گر حریفان تو ساقی بمی از دست شدند
اهلی دلشده ناخورده می از پای افتاد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş