شمارهٔ ۵۵۴
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
گر نه چاه دقنت عقل زره می فکند
جان من یوسف دل را که به چه می فکند
در دلم جذبه مهری عجب از خال تو بود
که به هر ره که رود سوی تو ره می فکند
بر گرفتاری پروانه دلش می سوزد
هرکه بر شمع جمال تو نگه می فکند
تن بیمار من از ضعف چنان گشت که مور
میکشد گاه بخاک ره و گه می فکند
بر در صومعه اهلی چه شود اشک فشان
تخم امید چه در خاک سیه می فکند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş