شمارهٔ ۵۸۳
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
شام غم دل خستگان را بی تو جان بر لب رسد
تیره گردد روز بیماران چو وقت شب رسد
از تب غم چون نگریم یا نسوزم همچو شمع
چون به مغز استخوانم آتش آن تب رسد
کی به چشم من رسد از خاک پایت سرمه ای
چشم می دارم که گردی از سم مرکب رسد
یار مهمانست ساقی بده کاین فرصتی است
کی دگر در خانه بخت من این کوکب رسد
من چه کارم با حدیث یوسف زندانی است
بنده آن سرو آزادم که از مکتب رسد
زاهدا می پیش صاحب مشربست آب حیات
حیف باشد آب حیوان گر به بی مشرب رسد
ما کجا اهلی و صاف چشمه نوش از کجا
جرعه جامی مگر زان شوخ شیرین لب رسد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş