شمارهٔ ۷۰۲
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
ناقه لیلی که سر در کوه و هامون می کند
در بن هر خار جستجوی مجنون می کند
گوش بر افسانه من خلق را دفع ملال
این حکایت ها که من دارم جگر خون می کند
زنده ام من از غم دل پس دلی کو بی غم است
یارب او زندگانی در جهان چون می کند
خار خارم می دهی از رشک زان دورم که تو
با تو بودن جان من در دل افزون می کند
حال گفتن با تو اهلی را ندارد فایده
حالیا دردی ز دل یکباره بیرون می کند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş