شمارهٔ ۹۵۷

عالمی گر خون خورند از عشق ما هم می خوریم بخش خود ما نیز خون دل ز عالم می خوریم پیش ما از ذوق شادی لذت غم خوش تر است تا نگویی دیگران شادند و ما غم می خوریم جرعه نوشانیم فارغ از مرگ و حیات زان که آب زندگی از ساغر جم می خوریم ما که خود لب بسته ایم از سرمستی همچو جم گر صراحی دم زند خونش به یک دم می خوریم در سر کار بتان ساقی دلی گر رفت رفت جام می پر کن که ما اندوه دل کم می خوریم ما ز گرد غیر چون آب روان دل شسته ایم از کدورت دم مزن با ما که بر هم می خوریم با رقیبان گر نداریم الفتی اهلی چه عیب آهوی صحرای عشقیم از سگان رم می خوریم