شمارهٔ ۹۶۹
ا اهلی شیرازی
0
Altın Yaprak
من خسته ای فلک کی دمی از تو شاد گشتم
چه مراد جستم از تو که نامراد گشتم
من زار را به مجنون مکن ای حکیم نسبت
که به درد و داغ حسرت من از او زیاد گشتم
به غبار خاک راهش نرسیدم ارچه عمری
همه سو چو آب رفتم همه جا چو باد گشتم
دل من ز شش در غم نشدش گشاد هرگز
که چو کعبتین هر سو ز پی مراد گشتم
ز در بتان چو اهلی که مرا به سنگ راند
که به کوی نوغزالان سگ خانه زاد گشتم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş