شمارهٔ ۵ - ترکیب بند در مرثیه ظفر الاسلام صاعدی گوید

آه این چه فتنه بود که چرخ بلند کرد وای این چه دود بود که جان دردمند کرد باد اجل فکند صنوبر قدم بخاک آزرده صد هزار دل مستمند کرد گنجی که زیر پا نپسندید فرق عرش او را چه شد که خاک نشینی پسند کرد پروانه وار بر سر آن شمع عالمی هرچند جان سوخته خود سپند کرد آخر که کرد باد اجل زان چراغ دور وز شمع آن جمال که دفع گزند کرد آن یادگار بود ز صاحب کرامتی کورا خدای در دو جهان ارجمند کرد یعنی نظام ملت و دین احمد آنکه او نام خلیفه العجمی را بلند کرد گر شد نظام دین ظفر اسلام را چه شد جان جهان و زبده ایام را چه شد شرع از نظام ماند شریعت پناه کو خورشید شرع پرورش عرش اشتباه کو گیرم فلک مقابل او خیمه می زند آن حشمت و بزرگی و آن دستگاه کو خورشید اگر به مسند دوران بود عزیز آن عزت و تمکن و آن قدر و جاه کو روز و شب از قیامت ماتم تباه شد گر حشر نیست روشنی مهر و ماه کو آن آفتاب را نفس گرم سرد شد لب هم ببست آینه صبحگاه کو گیتی نما شکست و ندارم مجال آه ور هم مجال آه بود تاب آه کو دعوی دوستی و پس از دوست زندگی در شرع مهر دعوی ما را گواه کو هرگز زمانه گنجی ازین در زمین نیافت هرگز سپهر هم ظفری اینچنین نیافت آن مرهم درون که به زخم هلاک رفت آب حیات بود چرا زیر خاک رفت آن گوهر لطیف در این خاکدان غم با جسم پاک آمد و با چشم پاک رفت چون چشم لاله نرگس خوبان ز داغ او از بس که ریخت خون جگر در مغاک رفت آه از جهان که در چمنش هر گلی که رست روزی که رفت از ستمش سینه چاک رفت هر کف که شد خضاب درین باغ همچو گل آخر به باد حادثه چون برگ تاک رفت از سوز آه و ناله یاران درین عزا دشمن اگر رسید هم اندوهناک رفت اندیشه کن که کام که شیرین شود ز دهر کآب بقا به تخلی زهر هلاک رفت دارد همیشه کاسه زهری اجل به دست وین چاشنی زهر رساند به هر که هست کی یاد دوست از دل ناشاد می رود از دیده گر برفت کی از یاد می رود تا او برفت همدم آه است جان ما بی دوست جان ما همه بر باد می رود او شد به خواب و فتنه برآورد دست جور کار این زمان به ناله و فریاد می رود گو سر بر آر چشمه حیوان ز زیر خاک در ظلم مرگ بین که چه بیداد می رود خلقی اسیر دوزخ غم زین قیامتند او در بهشت فارغ و آزاد می رود ای سیل گریه چند به تعجیل می روی آهسته رو که خانه ز بنیاد می رود جان در ازل به ملک وجود آمد از عدم باز از وجود در عدم آباد می رود با نوش زندگی همه را زهر مردن است هرکس که زاد عاقبت از بهر مردن است خطی است بر سر همه از خوب تا به زشت از مرگ سر مکش که چنین است سرنوشت از مرگ چاره نیست به هرجا که می روی خواهی به کعبه رخت کش و خواه در کنشت بگذر ز باغ دهر اگر مرغ زیرکی کاین لاله زار خاک عزیزان به خون سرشت گر هم کسی به تخت سلیمان رسد چه سود کز تخت و تاج سر نهد آخر به خاک و خشت کو خواجه جهان ظفر اسلام صاعدی کز لطف در دل همه کس تخم مهر کشت مرغ دلش ز گلشن عالم به تنگ بود جا در بهشت کرد و جهان را به جا بهشت چون طایر بهشت بود مرغ روح او تاریخ رحلتش طلب از طایر بهشت دایم ز حق دل ظفر اسلام شاد باد عمر معین دین محمد زیاد باد