Karakalem

Bu his bir kurt gibi kemiriyor beni bakışında, bir karakalem ifadesi var, yüzündeki her gölgeli çizgide acı, nasıl da derine işlemiş ne kadar kolay sulanıyor gözlerin, soluk benzinde hüznü yaşıyor fedâ edilen onca mutluluğun ıstırabı, çığlıklarıyla, hüküm sürüyor sende... ve ben bunu biliyorum, yalandan gülüyorum gülünmesi gereken yerde, ben de senin gibi karışıyorum insan içine ben de işe gidip eve geliyorum yaşamın hiçbir manâsı kalmamışken... ve başı da sonu da hasret, çirkef bir tuval olan hayatı yaşıyorum iliklerime kadar, gece uykusu gündüzün uyanıklığı kadar rahat değilken ben de biliyorum senin bildiklerini, inan ki ben de senin kadar güçsüz senin kadar habersizim olanlardan, koca koca şehirlerde yaşamak zannedersin ki, güçlü yapar insanı, açar ufkunu... ben de senin kadar çaresizim, senin kadar şaşkın... sen bana, ben sana baktıkça aynı resmi görüyoruz biliyorum, karakalem olsa gerek bu çizgi, bu hayat hikayeleri, sarhoş gibi yaşamalar, bile bile yanmak, seve seve yanmak yutkunmak her darbesinde bir kalemin şekilden şekle girdiğimiz bu gölgeliklerde sabahların da farkı kalmayınca gecelerden aşk bir hastalık mıdır ki yakamıza yapışsın vebalı alçaklığıyla, soğuk bir yılan kıvrımında, hapsettiğimiz, hapsolduğumuz bilinçaltları kusuyor her an ruhumuza uymayanı ve uzaklaşıyor yalnız kalıyoruz ucube şehirlerde Bu his bir kurt gibi kemiriyor beni.. yarın ha lodos olmuş ha poyraz hiç farketmez.