Fırtına Koğuşunda Bin Çizik

dün gece seni düşündüm ondan önceki gece de... ondan önce, önceler.. kâğıtlar.. evin her köşesinde, buruşturulmuş... bir mahkumluk hikayesi... yapayalnız... dumanlı... fırtına koğuşunda bin çizik.. renkli bir bedenden çıkan karakalem silüetler.. yuvarlanan kelimelerle bir dans bu anlatmak istediğim o kadar çok şey var ki... dün gece seni düşündüm.. düşünmek istediğim için belki.. ya ondan önce? soru işaretinin kıvrımları gibiydi o kalemimde eğilirken ben önünde eğildim.. toprak.. hep yakındım ama hiç bu kadar hissetmemiştim tenimde.. avuçlarımdan süzülüşü sanki.. hani... nemli... nem.. dudaklarındaki nem.. seni hatırlatan onca kelime varken nasıl da bırakır giderim bu şehri.. pencerede yuva yapmış güvercini? iki yumurtası, anne... bir orda bir burda.. iki parça çalı biraz su biraz hava biraz sen biraz ben... kaç çocuğumuz olurdu? kaç hayat bizimle büyürdü? kaç?..ma... ben çocuktum, biliyorum belki de bu yüzden ağlıyorum nedensizce.. sahi çocuklar nedensiz ağlayabilirdi değil mi? yoksa nedenleri var da biz mi görmedik? hiç ağladığımı gördün mü? çocuğum.. fırtına koğuşunda bin çizik.. vakit geçmiyor! hayal ediyorum bir okyanusu, hayır bin okyanusu.. okyanusları ben hiç okyanus suyu yutmadım hiç okyanusun güneşi emişini görmedim.. dalgaları nasıldır bilmem...