Üç

Işte kanip uyandim dogan gününe Soguk teninde yandim sönmez ateşine Ellerinde tanidim bu yalan dünyayi Aşki, aciyi ve her gözyaşini Üç güvercin duyuldu sonsuz göklerde Benligim vuruldu hoyrat gençligine Bembeyaz bir tül döküldü sonra Hep mahrem eller degdi tahtima Gözlerinde yikildi bütün saltanatim Zaten yaşamadigim yaşamla kaldim Üç yalan söylendi o günden beri Ölüm, yaşam ve aşk var dendi Yaşamla başladi bu büyük yalan Ne zaman, ne mekan, yalan her yaşanan Aşk geldi sonra, vurdu derinden Yakti, kül etti, geçti tüm gecelerden Yine ölüm sonunda, aldi da bitti Tüm yaşanan yalanlar o an silindi Üç yitik kelime bütün yaşamim "Seni çok seviyorum" demeden yaşlandim Yanmaz şimdi yüregim haram küllerinde Yalan bile degilim yalniz düşlerimde Şimdi bitti kitabim ve kalmadi sayfam Yine de her yalana degerdi bu yaşam Öldüm, ölüyorum, son nefes artik Yaşanmamiş, ne aci, ne kadar yazik!