Bir Ayaküstü Meyhanesi

Ankara'da, Esen park'ta bir ayaküstü meyhanesi. İş bitimi insanlar uğrar ağız tadına eşlik edecek bir dost ve bir şişe şarap arardı. Şiirlerini meze yapardı şairler ve şarabı baştan çıkarırlardı sevda türküleri yakarak. Kimi yerde sarhoş beyitler can yeleklerini giyer düşerdi dudaklardan ölüme. İçtikçe kanıksanırdı dertler, karanfiller kan ağlardı yedi veren güllerle. Ankara'da, Esen park'ta bir ayaküstü meyhanesinde şarap renginde nehirler boşalırdı fıçılara. Fıçılar dolardı Fıçılar ki mahzenlere tutsak. Fıçılar ki, yeni gecelerde dudak öpecek kadehlerde uyandırırdı aşkları. Şimdi şarap tadında her şey. Bağ bozumunda hasat edildi yüreği toprağın. Bir gün batımına uğurlandı şarap rengi ufuk ve çakırkeyif bulutlar. Ankara'da, Esen parkta bir ayak üstü meyhanesinde şarap rengi yalanlar yağardı. Avcı hikayeleri anlatılır duvarlara sinerken suretler mum ışığında. Pasif direnişinde aklın bir afyon vurgunu yemişse beyin "şarabı benden çok sevme" dedi bir güzel. Oysa aşk deplasmanda şimdi benimlesin dedi şarabım. Acıyan yanı ayık olmaza girmiş bir düş uyanıp içinde örseledi önce yaşamını ve sonra bir yudum şarabın tadına vardı. Tahammülsüz telaş içindeki yaşamında unutup dertlerini, gerçeğe bir yudum şarap uyardı. Bir yudum şarap.