Deprem

Zamansız bir sarsıntıyla Uyandı gece ölüm uykusundan Ve bağrından kayan yıldızların çığlıkları Bir hüzün sarıyor bedenimi Beni dinlemiyor göz pınarlarım Yaşlarıyla kurak kalplere bir nebze olsun su veriyor Ah İstanbul sarsıldın yine Bir beni değil dünyayı ağlattın yine Zamansız bir gürültüyle Uyandı ay yüzlü bebekler Ve çöküntü altında kenetlenmiş bedenler Tıka kulaklarını İstanbul Duyduğun beyoğlu mızıkası değil, bebek ağlamasıdır Ah İstanbul, manasız şarkılara alkış tuttun yine Bir beni değil dünyayı ağlattım yine Geceden mil çekilir yaşamın gözlerine Sabahı yaşayamaz insanlar hep gecededir Acılar kırkbeş saniyede ekilir yüreklere Umutlar dudaklardan çıkacak birkaç kelimededir Ah İstanbul ardından ağıtlar yaktırdın yine Bir beni değil dünyayı ağlattın yine