Akşamı Çağır Bana Çocuk

Geniş bahçeleri vardı ömrümün Gülümü en uzağa fırlatırdım Belki bir çakıl taşıydı mahzunluğum Suların coşkusuna kapıldım Aşk olup savruldum şiir olup yağdım Hep kendimi yaraladı uzaklığım Akşamı çağır bana çocuk epey seyreldim Dalımdan düşen bin parça Sana kalsın delidolu sevmelerim mavi bir düş büyüsü buruk gözlerimin saydam mürekkebi Yorgunluğum şiirimden okunuyor Güz burcuna çıkıyor bütün yollar Kuşkuyla sevişmek bir hayli zor Gayrı her seferimde isyan var Kalbim son gemiyi terk ediyor Bırak kızarıp bozarsın ufuk Sen kal kıyıda ateşi çoğalt Bir masal uydur gidişime yalanı ve ihaneti kollayarak Yak bütün ışıklarını salkımsaçak yüzdür ıslığını alabildiğine Akşamı çağır bana çocuk epey geciktim Şekere bandırdığım hüznümden al Sen de köpürt o tadı bir süre oyalan Benimse dumanım başımda terim boncuk boncuk Hayır yok bu gecenin sabahından Kum Dergisi Nisan 2002 sayısı