Leke

Gündüzler, öyle bir yırtılır ki yamar dururduk geceleri Düşleri çelimsiz ipleri kopuk bir hüzün yongasıydı çocukluk Delik deşikti hayatın cepleri Bir avuç şairdik bu kent düştü ömrümüze Büyüdük...bir yangın büyümesi Güllerle sevişmesini öğretmediler bize Kelepçeli imgelerle s a v r u l d u k Silen sildi ellerindeki isi hoyratça basıp meydanların yüreğine Soyunup ten kokulu yağmur gömleğini Hırçın huzursuz aşk gibi asi böyle bir rüzgârla yaşanmaz diye Ne söyler şimdi erken bir güz lekesi Nerden uçar göğe kırgın üveyik Övünen övünsün gurbetiyle Sorgusuz sualsiz ikrar bizimdir Aynı yaranın izleridir çoğu dize Bir avuç şairdik bu kent düştü ömrümüze Büyüdük... bir yangın büyümesi Güllerle sevişmesini nerden bilirdik Hızlı adımlarla geldik küldensöze Kı- rıp sesimizi bekledik (Kıyı Dergisi / Ağustos 2001)