O Belde

Denizlerden Esen bu ince hava saçlarınla eşlensin. Bilsen Özlem ve gurbet sıkıntısıyla akşam ufkuna bakan Bu gözlerinle, bu hüznünle sen ne güzelsin! Ne sen Ne ben Ne güzelliğinde toplanan bu akşam Ne de fikrin acılarına bir liman Olan bu mavi deniz, Can sıkıntısını anlamayan bu kuşakla tanışığız. Sana yalnız bir ince taze kadın, Bana yalnızca eski bir budala Diyen bugünkü insan, Bu sefil iştiha, bu kirli bakış, Bulamaz sende, bende bir anlam Ne bu akşamda ince bir tasa Ne de durgun denizde kırgın bir İçe kapanma ve çekingen titreyiş Sen ve ben Ve deniz Ve bu akşamki dalgasız, sessiz Topluyor sözde ruhunun kokusunu Uzak Ve mavi gölgeli bir diyardan ayrı kalarak, Bu sürgün ve ayrılışa sonsuza dek bu yerde mahkumuz. O belde ? Hayalin el değmemiş bölgelerinde durur Mavi bir akşam Üstünde sürekli dinlenir. Eteklerinde deniz, Ruhlara bir uyku sessizliği döker. Orada kadınlar güzel, ince, temiz, gece gibidir. Hepsinin gözlerinde hüzün var. Hepsi ya kızkardeş ya da sevgilidir. Gönülde acıyı dindirmeyi bilir Dudaklarındaki ağlamaklı öpücükler ya da Gözlerindeki mavi soru sessizliği, Onların ruhu kırgın akşamdan Yoğunlaşmış menekþelerdir ki Sürekli durgunluğu ve sessizliği arar." Ayın hüznünün ışıksız parıltısı Sığınmış sanki yalnız ellerine Öylesine güçsüz ki ah onlar Onların sessiz hüzün ortağı Sonra dalgın akşam,ö hasta deniz, Hepsi benzer o yerde birbirine O belde, Hangi hayali bir kıtada? Hangi uzak bir ırmakla sınırlanmış? Bir yalan yer midir ya da var olan Ama bulunmayacak bir hulya sığınağı mı?" Bilmem... Yalnız Bildiğim, sen ve ben ve mavi deniz Ve tellerini titreten bu akþam, Bana hüzün ve ilham veriyor Uzak ve mavi gölgeli bir diyardan ayrı kalarak, Burada, sürgün ve ayrılığa sonsuza dek mahkumuz."