Sana Bunca Yangından

geceler kör ve sağır/ses vermeyen bir kuyu haklı kılar uykuyu ve uyuşturucuyu ağzındır çiçek açan erguvan gökte yeşertir bir aşkı ve küçücük bambuyu anka'ya işmar eder zümrüt ve yakut çıldırtmak için serkeş bir kuyumcuyu bu yüzden kana boyar aklının saçağında tüneyen tahta kuşlar bütün ortadoğu'yu ne kadar içsen de kandırmaz artık seni yaranı azdıran o bengisuyu yürek bir mermi gibi sürülür yalnızlığa mutlandırırsın tetiği ve namluyu sendin ve büyüten de hep sen olacaksın göğsünde akrep diye sakladığın korkuyu ahmet necdet ne kaldı sana bunca yangından kendine dert ettin de aşk denen kuruntuyu