Gerard De Nerval

siyahın gezginiyim: her gün daha derine yanar akşamla caddede vebalı lambalar, bezgin, sıkıntıyla bakar herkes benzerine; redingotlarıyla mumya gibi otururlar iş yerlerinde, kahvelerde. ve akar zaman. -birden söner uzak bir yıldız gibi yaşaman- demek isterim, alımlı kadının birine. çünkü kanar "bir mezarda bırakılan aşklar": adrianne! jenny! yıllardır bakir bir dulum ben, avuntu bilmez. nafileydi tüm yolculuklar o arayış: kara güneş içimdeydi zaten. gittim harfin ve sayının bilinmez ucuna: ölü yüzüm çekilmişti gecenin burcuna, korkmadım sokağa hapsediyorken kapılar. adoniram! hançerle sınandı ustalığın ve açıldı gül gibi toht kitabı'ndaki giz: herkes iki'dir. ben kimin öteki adıyım? söyle: bulmak mıydı amacın ey yitik ikiz. "içimizde bir oyuncu, bir seyirci yaşar" ve "akıl ürünleri delilikten de çıkar" kazıyınca pıhtısını o yıkık zamanın. melek gülümsemiyor artık öteki anam, çekil! çünkü "siyah ve beyaz olacak gece." ulaşır mı yaralı hayvan gibi bağırsam sesim bencil, sevgisiz, muhkem ev içlerine? onulmazım. çağcıl kentin yabanıl yitiği. tek giysim vebalı ışıklarla melankoli, bir redse kurtulmak bile istemem yazgımdan. iki'yim: yakalandım sokakta çırılçıplak ve giydirildim başkalarının sözleriyle. ah! karanlığa giren görür beyazı ancak, hangisiyim? biliyorum kimin gözleriyle? ne yapsak silinmiyor ruhtan geçmişin izi yaşamak kadar ölüm de çağırıyor bizi, geçiyorum sokağı fenerle konuşarak hem yaşamın imidir hem ölümün her fener.