Ten Orda Yırtılır
A
Ahmet Oktay
0
Altın Yaprak
karlı dağı tarttım ve söğütlerin
gölgelediği dereyi. eşittiler
yeşim taşının oluştuğu ve
bebeğin memeden kesildiği
vakitlerde. göreli nicelikler
ama kim emin niteliklerden?
geçti geçen: anımsamıyorum artık
kimdi ilk seviştiğim kadın? belirsiz
sarıldığım gövde. kemikli miydi sırtı
var mıydı öpüşünde yeni sulanmış
bir bahçenin serinliği?
yitirdim anlamları çoktan;
duyumsuyorum ama çürüyen kökü
aşınan bazaltı, yırtılan
damarını elmasın.
siliniyorum mevsimlerden
sayfalardan, oyluklardan;
uçucu bir kokuyum sanki.
dönen de benim ama gecenin
hazinelerine. giz dolu izbeler, yatak odaları
açık unutulmuş musluklar: yabanıl
evren kapılarıdır hepsi. dinlerken
ve düşlerken, geçerim ormanların
ve toprakların karanlığından. büyütürüm
beslerim hayvanımı. ten
orda yırtılır ve kıpkızıl kesilir gül.
"dur gitme! çok güzelsin" diyeceğimiz
an yok hala. kara duygulu zamanın
tohumu içimizde yeşeren. kendisi için
bile havada dağılan bir şarkı
herkesin yaşaması.
biliyor, yine de ölemiyoruz.
sararan yaprağında dalın
akmayan çeşmenin kararmış taşında
bir ses tınlıyor masmavi.
bilici! sına beni alevinle
ve söyle: iğva mı bu
baht mı?
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş