Kanama

insanın yabanıl yanı kanıyor her gece bir saatin sesiyle akarak düşlerimize göçüp giden kuşlarla bir yolun sorduğu soruları çoğaltarak alıp başımı gitsem taşlara sorsam / ağaç gövdelerine / yıldızlara çocukların meraklı yüzlerine kaldırımlarda ayak seslerimi duyan kitaplara birden bir tarçın tadı yanar dilimde sesi kanar denizin dizelerim yeşerir geçtiğim kentlerde yankılanan. göğsümde bir sızıdır şiir nerede ne zaman çığlık oldu bilmediğim yüzümle çakıştığında yaşadıklarım bir suyun önü açıldı / gördüm. hangi gün nerede nasıl tutuştu yaşadıklarımız bir sorudur hep yanıtı bulunmayan koynunda salındığımız yıllar yazıya dökülen sözlerimiz. alıp götürse bir tren / yolculuklara gökyüzü ve yıldızlara tanık gençliğime elvererek tarihin alnında bir karanfil tüter bir yangın dökülür güneşle yıkanan dilimden.