Kahve Gözlüm

yolumuz buraya kadarmış be kahve gözlüm artık tersine akan bir nehir gibi yıkılmış bir şehir gibi suya yazılmış bir şiir gibi adımı unut yalnızlığın boşluğunda sensizliğin sonrasında bil ki beş para etmiyor umut etmiyor be kahve gözlüm! yalan yanlış kırık dökük yaşadık biz bu aşkı erken emekli olduk biz bu sevdadan biliyorsun hep direkten döndü umutlarımız hep kendi kalemize attık göllerimizi ne acemi bahçıvanmışız meğer ikimiz açmadan soldurduk güllerimizi açmadan soldurduk be kahve gözlüm! bir değirmen taşı gibi ezip gittin umutlarımı şimdi yüreğim mutsuzluğun hedef tahtası sokaklara sığmıyor bu dev yalnızlığım bu cumartesiler; çığlık çığlığa şiirlerim seni istiyor bana inat gel gör ki; son kurşunu yemiş bu sevdaya yetmiyor şımarık pişmanlıklar yetmiyor be kahve gözlüm! bir isyan faslıdır şimdi bu suskunluğum hovardaca harcanan mevsimlere bu kaçışlara - bu gelgitlere ömrümüze kesilmiş biletlere isyanımdır - bu acı acı - gülüşüm oysa; kaç kez sildim seni haritamdan kaç kez mil çektim o kahve gözlere gel gör ki; kendime bile geçmiyor artık sözüm işte bir kürek mahkumu işte bir yürek mahkumu kapında yine bitmedi bu kara sevda bitmiyor be kahve gözlüm!..