Geçmişin İzleri

Ataerkil aileydik eskiden Gâyemiz horantaca birlik idi Ayrılık gayrılık değildi bize göre Çünkü bizi biz eden; Düzen ve doyumsuz dirlik idi Mütemadiyen Tek diz otururduk yer sofrasına Aynı kaptan yer içerdik böylece En üst başta dedem En alt başta biz Kaşık daldırırdık çorba tasına Hepimiz Aştan sonra iş taksimi başlardı Ve herkes yönünü işine çevirirdi Akşam eve dönende; Babam dedeme günlük tekmil verirdi Kaide kural vardı, hoş saygı vardı Mezkûr dönemde Ya gün görmüş ninem! Kaç kez iner çıkardı taş merdivenlerden Bakmazdı asırlık yaşına, gövdesine Vücuduna kramp girerdi birden Ne doktor bilirdi ne em Adı: Gülsenem Un elerdi anam, hamur yoğururdu El sürmezdi nîmete besmelesiz Tandır yakıp ekmek ederken, Aslan kesilirdi yelesiz Yorgunluktan dili damağı kururdu Bağ bostan derken Kimse şikâyetçi olmazdı hâlinden Hattâ iki rekât şükür namazı kılmak Yaşam borcuydu İnançta her şeyin üstündeydi hak Korkulurdu günahtan, kul vebâlinden Mutlak Evin en büyük çocuğu ben olduğumdan Bana emanet edilirdi kardeşlerim Avuturdum onları bahçe damında Bu huzur ortamında; Berraktı düşüncelerim, "ak"tı düşlerim Yaz eyyamında