Dönüşü Olmayan

Gönlüm yine sana hasret Ellerim kelepçeli Ayaklarımda prangalar Sürgün yemiş bir mahkûm gibi Dört duvar arasında bir başınayım Arayan yok soran yok Unutulan zamanlar gibi Akla gelmeyen hatıralar gibi unutulmuş Tozlu sayfalarda kaybolmuş mektuplarım Yıpranmış, yırtılmış ve de unutulmuş Kaybolan zamanlarda kalmış tüm hatıralar Tozlanmıştı hepsi, paramparçaydı çoğu Çıkarıp koydum masanın üstüne bir bir Baktım da tutamadım gözyaşlarımı Oysa öyle çok güzelliklerin arasında Hiç yoktan acı çekiyormuşuz Sebepsizmiş gidişin öyle demişsin Tavan arsında bulduğum günlüğünde Her şeyi açık açık anlatmışsın Gidişini, terk edişini ve de yenilişini Ah, anlatsaydın ya bana bunları Beraber savaşırdık hayatla Ben kalkan olurdum sana Yaşaman için ne lazımsa yapardım Şimdi dönüşü olmayan sonsuzlardasın Artık öyle çok uzaksın ki bana Ne geri dönebilir ne de beni görebilirsin.