Dedi Ki O

Derelerden geçtiydik seninle, azgın Nehirlerden, çöl yalnızlıklarından Sesin bir çavlandı güllerin fecrinde Her yol ağzında bir daha öpüşürdük Böğürtlen kokardıo tedirgin boynun Buğulanan geçmiş, kanayan yara Avuçlarımızdaki karanlık uğultu Huzursuz taylar gibiydik, yılkıya Düşmüştük, karanlık bir yalnızlığa; Ürperiyordu savrulan yelelerimiz Ürperiyordu anılar sandığımız orman Bir yolculuk söylencesiydi ömrümüz Unutulmuş dillerin hüznüne benzerdi Ateşin kalbine sokulurduk, rüzgarın Yurtsuz soluğuna; zamansa yelkeni Yırtılmış uçurumdu uğuldayıp duran Sayımı yapıldıydı ateşin ve toprağın Suyun ve havanın anlattığı bilindiydi Geçirgen bir sarnıçtı anasır-ı erbaa Ve uygarlığın ölçüsü olmuştu insan Dedi ki o: Yoruldum insan olmaktan İnsan yorulur bazen insan olmaktan Biz yorulduk, su yoruldu, gök bile Eskimişti bakıp durmalarımızdan Örselenen yaralarımızı kuzguni Sütüyle onarırken dağ geçitleri Bir boşluk uykudan uyanıyordu Derelerden, azgın nehirlerden, çöl Yalnızlıklarından geçtiydik seninle Böğürtlen kokulu vadilerde durup Bir daha öpüşmüştük başımın hala Dönüp durması bundandır işte Aklım yalpalıyorsa bundandır