Küf

Dipte: Acının ve can sıkıntısının Boşluğun ve en beterin dibinde Solungaçları tıkanmış bir balık Ara sıra yokluyor cürufun içinde Sınıyor kanattan ucuyla bir zoka Hayat mı diyorlardı içgüdü mü ne Sahi var mıydı. Üşeniyor artık Düşünmeye o eski birzamanlar'ı Zoka çekiliyor yukarı, bir umutla Dipte: En dipte unutulmanın değil Çekilecek en uzak kıyı budur diye Üzgünlüğünden habersiz kalınsın Son kabarcık da sönünce yosunlar Kıpırtısız, öylece. Yüzey duygusu Kaybedile kaybedile Solungaçları tıkanmış bir balık Unutuyor şimdi küfünü, küfrünü ışıksız kalan bir dünyanın