Çölde Su Gibi Aradın Sevdayı

Uçtun sen; Sevdanın eteklerine, Pembe bulutlar yükseliyordu gökyüzüne Bir pamuk kadar hafif ve beyazdı duygular Meleklerin o kutsal mekânında... Koştun sen; Bir ışığa doğru uzakta duran Fersiz gözlerine ve karanlık dünyana düşen Yalansız,riyasız bir sevdayı gönül çalımıyla Hapsettin yüreğine,o gizemli tahtında... Doğdun sen; Yokoluşun bir ufuk çizgisinde Güneşi arayan dünyanda tükenmeyen umut gibi Dökülürken yaprakların güz sabahları Yeniden yeşerdin,inatçı bir filizin ilkbaharında... Buldun sen; Yaşama açılan o kapıların anahtarını Girdin içeri,sabrın,özlemin,sevginin gücüyle Yorgun bir savaşçıyı dinlendiren büyüsüyle Yakaladın sevdayı ihtişamıyla,o yürek çarpınpıntısında... Güldün sen; Yüzünün gamzelerine düşen mutluluk rüzgârıyla Alnında haksız bir yaşama direnen çizgilere inat Bir zâlimin sevgiyi kuruttuğu yüreğinde Çölden fışkıran su gibi aradın,sevdayı vahalarda...