Bahar/sızım

(mevsim kışa dönse de örse özeniyorum sana olan sevdamı düşündükçe yeniden yazgıma öfkeleniyorum! ..) ben seni senin beni sevdiğin gibi sevseydim eğer ellerimle takardım duvağını ve kuşağını ellerimle bağlardım derdim ki -dağın dağa kavuşmaması gibiymiş meğer... (kim bilir? .. geliverirdi belki sonra aklım başıma Ferhat' ı anar mahfilime sığınıp sadece 'seni' ağlardım bir örsün gölgesinde titrek ışıltılarla yanar 'seni' ağlarken, 'beni' ağlardım şanım "uğraksız pınar") şimdi 'demirci' nin dövdüğü demirdir yüreğim kurduğum hâyâl dahi kavurur yüreğimi ağır ağır ölürüm ya sevgili destur ver hiç değilse ölürken mütebessim öleyim bir sözcük damlat yeter ben seni senin beni sevdiğin gibi sevseydim eğer yine kıskanırdım havadaki uçan kuştan gizli/açık her bakıştan bilmiyorum her seven benim gibi mi sever yok... yok! ben seni kendimce / "kendim" gibi seviyorum işte o yüzden kahroluyorum güzelim o yüzden için için kendimi yiyorum ya o yüzden ağır ağır ölüp gidiyorum ya hey can! ben seni "kendim" gibi seviyorum sen beni benim seni sevdiğim gibi sev, yeter ötesi yalan!