Garip İnsan

Ey çocuğum, sevgiler yalan, dostluklar yalan Hayal ve oyunla, bir zaman da sen oyalan. Yıllar ilerledikçe, maske düşer yüzlerden Gönül kederle dolar, sevgi gider gözlerden. Ne umdukların olur, ne vefayı bulursun Bu çileli hayatta, yandıkça durulursun. Hüzünlü bir hatıra kalır, sevdiklerinden Peşinde gece gündüz, şevkle döndüklerinden. Ne geçen gün gelir, ne o heyecan bulunur Ne sevgisiz yaşanır, ne sevgiye doyulur. Kaderin hükmü, nice ateşleri söndürür Seni ezik yaşatır, ötekini güldürür. Bir gün ayrılır yollar, eş, dost ve arkadaştan Sen de yorgun çıkarsın, bu çileli savaştan. Yıkılır içindeki o muhteşem saraylar Yıpratır seni, nefse ağır gelen olaylar. İnsanlar yalnız doğar, garip ve mahzun ölür İnsan bu hakikati, sonbaharında görür. Yılların yorgunluğu, gözlerinden okunur Yalnızlık düşüncesi, can evine dokunur. Kaderin kıskacında, yaşarken de ölünür Yıllar geçtikçe insan, yalnızlığa gömülür. Sızlanmak ve yanmakla, ne dert biter ne acı Allah'a dönmektir, bu yalnızlığın ilacı. Huzur arayan gönül, Hakk'la sükûnet bulur, O'nunla ağrı diner, acılar unutulur. Yaşamaktan gayemiz, Yaratan'ı bilmektir İnsan gibi yaşayıp, insan gibi ölmektir.