Ölürken Ağladığımı Hatırlıyorum

Dünya benim ikinci alemim, İlki anne karnıydı, Tam dokuz aylık ömrüm geçti içinde, Sulardan ibaretti o alem, Nefes almaz ve dahi açlık bilmezdim. Vakit tamam olunca, Sancılı bir yolculuk başladı, Beni dünyaya getiren hekim Azrail'imdi, Ölürken ağladığımı hatırlıyorum. O güne kadar yumulu olan gözlerimi açtım, Ve ikinci alemin ışıktan ibaret olduğunu gördüm, Etrafımda neden güldüklerini anlayamadığım, Yabancı simalar vardı, Sonra onlardan biri olduğumu fark ettim. İkinci ömrüm hala devam ediyor, Belki ilk belki son ayındayım, Kim bilir? Tek bir dileğim var Mevla'dan O da, Sevenlerin üçüncü aleme birlikte gitmesi, Tıpkı ikiz doğanlar gibi.