شمارهٔ ۱۴۲

این چرخ دغاپیشه دست خوش خوی تو در ششدره ی حیرت خورشید ز روی تو از حسن گه جان ها ما را چه نشان پرسی اینک خط و خال او اینک خم موی تو ز اندیشه ی جان و دل در کوکبه ی حسنت آه من غمگین را ره نیست به سوی تو گردن ننهد گردن جز بر خط عشق تو جولان نکند فتنه جز بر سر کوی تو گویی ز که می بینی حال بد خویش آخر گر طره نخواهی شد از روی نکوی تو زینسان که ز بی آبی تو دیده برون شستی قسم لب ما مانده یک قطره ز خوی تو از سنگ همی یابد با چرخ سبوی ما با این همه چون گویم هم سنگ و سبوی تو گفتی که بسی رنگت از پهلوی ما خیزد بیچاره اثیر اینک بنشست به بوی تو