Vasiyet

Bir gün bu dünyadan çeker gidersem, Arkamda kalanlar sana emanet. Bütün dostlarıma veda edersem, Kadrimi bilenler sana emanet. Gurbette bir yaman ateşe düştüm, Ateşte Eyyüb'ün sabrıyla piştim. Üç gardaş var idi üç mezar eştim, Namazın kılanlar sana emanet. Zalimin üstüne kursun yağdırdım, Her kurşunu ciğerine değdirdim, Eğilmez başları öne eğdirdim, Günaha salanlar sana emanet. Her mecliste konuşturdum sazımı, Alçaklardan saklamadım sözümü, Bu dünyada felek ile kozumu, Hakkıyla bölenler sana emanet. Bülbül oldum dostun bağında öttüm, O dost için mahpus damında yattım, Paslı demirlere yüz çentik attım, Görüşte gelenler sana emanet. İşim yoktur bu dünyanın meşkiyle, Karunların sarayıyla köşküyle, İçim yanar üç gardaşın aşkıyla Gurbette ölenler sana emanet. Eser şu gurbetin yelleri eser, Yücedir dağları yolumu keser, Ozan Akif bir gün kadere küser, Gönlünü alanlar sana emanet...