Biz Kimiz, Kimdik, Kim Olduk?

A Aleyna Yıldız
0 Altın Yaprak
Biliyorum sevgilim. Kalbinin üstüne damlayan o narin hicran, sazende bir mutluluktur dimağında. Sen her sabah yaşayamadıklarına ağlarken, yaşanmışlıklar karışır tüm hıçkırıklara... ve hoyrattır hayat ve zalim... Binbir türlü acı yudumlar insanları... Tükenir insan... Tüketir acılar tüm canlıları... Yaşar gibi yapar herkes. Aslında yaşamaz kimse... Hiçkimse çocukluğunu sevdiren bir elma şekeri mutluluğunu yaşayamaz hiçbir zaman... Ne zaman bir beyrut şarkısı dinlesen, bir limon ağacı ekşitir yüzünü sana.. Söylesene nerdesin? Bedeninin olduğu yerdemi, aklının olduğu yerdemisin... En koysunda günlerin, Söyle sevdiğim NERDEYDIN? Ellerimin üstüne konan soguk bir efkar gibi geliyor akşam... Sana yazacak ne çok kelime var mürekkep kokulu belleğimde... Seni nasıl karalarım sevgili? Ben kalbimi karalıyorum, ismin tanınmasın diye... Şehrin ellerini yüzüme kapayıp ağlıyorum sonra, bu bitimsiz hasret notalarına... Ayaklarıma prangalanan onca gidiş sana getirmiyor beni... Ben ki; yokluğunda varlığını aramaya çıkan bir seyyahım... ismi vurgulanamayan ve cismi kurgulamayan bir yitik arıyorum... Doğruya! Yitik kaybolana denirdi... Ben hiç bulmadımki seni yitireyim... Ama öyleyse hülyalarda gezinen bu şehla bakışlı yar kim? Seni kaybetmemek için kaybettiğim bu "ben" kim? Benden çıktıysa "ben" aynalarda gezinen bu sahtekar benlikler kim? Söylesene sevdiğim? Biz kimiz? Ve biz hala bizmiyiz? Solgun bir mısrada görmüştüm seni ilkin... Sararmaya yüz tutmuş çiçekler gibiydin... Sıtmalı hastalar gibi duruyordun satırlarda, çoğaldıkça düşüyordun cümlelerden... Beyinlerimizde bir ur gibi taşıdığımız sorular vardı... Cevaplarını bilmekten korktuğumuz sorular... Susardık... Susarak sorardık birbirimize... Ve kocaman bir sükutla sonlanırdı sorular... Ağlamaklı bir son bahar olurdu gözlerimiz... Yitik koridorlarda yitiyordu sitemkar sesin... Gitmekten söz ediyordun, bir bahar günü gitmekten... Oysa ben sana sancılar büyütüyordum cami avlularında... Gitmeni engellemek için yatıyordum bu şehirdeki bütün musalla taşlarına... Azad edilmiş kelimelerimi ah'a dönüştürüyordum senin ah'ının hatrına... Oysa aşikardı her şey... zaman akrebin koynunda uyuya kalmıştı ve sen ölüme koşuyordun... Vazoda kurumuş bir çiçek, bardakta sıcaklığını muhafaza edememiş çay ve odada ağır limon kokusu... Senden arta kalandı ölmek... Ölümden arta kanlandı yaşamak... Mağlulen ölmüştük, mecburen yaşasakta... Minarelerde ezan sesleri, hırçın martıların mavi cığlıkları, ve gitmek için çalardı bu şehirde tüm vapur düdükleri... Ayrılıklar siren sesi gibi ağırdı... Ve yaşamak siren sesi kadar korkutucu... Ölüme meydan okuyan ölümler biliyorum ben, az kullanılmış ve sahibinden satılık.. Hadi gel seninle ölelim bugün, usulca kimse anlamadan! Hadi gel seninle ölelim bugün, bedbin sokak kedileri ağlamadan... Hadi gel seninle susalım bugün yavaşça, ölüm bizi susturmadan... Sensizlikten gelmiştim sana... işte sevgili! Yine döndüm yokluğuna...

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.