Hayat Yolunda

Seyrine dalmışken sevda gülünün Sönmeden alevin, dağıldı külün İsmi bile soğuk gelir ölümün Ürpertir insanı hayat yolunda Sonu meçhul olan yolun başında Ağlamaya başlar dünya hanında Birkaç damla gözyaşı vardır yanında Yazılır defterin hayat yolunda Dönülmez yollara götürür canı Kırılır ömrünün sarsılmaz dalı Silermiş her şeyi ölümün adı Yaralar insanı hayat yolunda Bir zamanlar adı bile olmazken Sonsuza yönelik ümitler varken Bir yanda ölümün seni süzerken Savurur insanı hayat yolunda Son demi hayatın, bitti imtihan Sona erdi bitmez sanılan zaman Musalla taşında yatan şu insan Sonsuza yürüyüşün ilk adımında