Karanlık Işığım

dışarıda yağmur, gözümde gözyaşı kapısız bir odaya kilitledim kendimi sonbaharda savrulan yapraklar gibi savruldum karanlık sokakların bir ucundan öbür ucuna halbukiaradığım küçük bir ışktı beni sana ulaştıracak küçük bir ışık olmadı, yine gömdün beni karanlıklara. yalnızlığın kılıcıydı yüreğimi kanatan sensizliğin hüznüydü gözlerimi ağlatan azraili bekler gibi bekliyorum şimdi seni dost edindim artık ben azraili şah damarı kadar yakın olsun ölüm bana sensizlik hergün bin defa öldürüyor ruhumu kanattığımda içimi bir karanlık gecede beynimde dans ediyor bütün hatıralarım bir film şeridi gibi geçiyor gözümün önünden beş para etmez yalan hayatım biliyor musun?hergün bin kere ölüyorum senle, sensizliğin içinde yalan ayrılığı ilk tattığımda kalbime bir kör kurşun sapladın umarsızca umursamadığın takvim yaprakları gibi yırtıldım kristal bir vazo gibi kırıldım, dağıldım azraili arkadaş, ölümü kurtuluş bildim kendime karanlık oda, tatil için gittiğim kumsal oldu bana verdiğin beyaz gül varya hani işte o da, kefenim oldu kanayan yaralarımı sardım o karanlık odada yalnızlığın şarabını içtim seninle yaşadığım sensizliğin içinde avuttum yüreğimi sıcaklığını hissettim biran ölümün bana ne kadar yakın olduğunu farkettim son üç günü olsa da ömrümün seni düşüneceğim yine son günü yeniden keşfedeceğim bana uydurduğun yalanları hiç unutmadığım özlemimi hatırlayacağım kalbime yazdığım ismini kazıyacağım ağaçlara ben öldükten sonra kaybolup gitmesin diye toprağa ikimizin diktiği fidanı sulayacağım ömrümün sonuna kadar ben ölünce de sen sularsın eğer hala bir kalbin varsa hala anımsıyorsan benimle ilgili anıları anlarsın o fidan yaşadıkça seninle yaşadığımı ölüm belki sonsuzluğa yolculuk belki geri dönüş bileti yok sonsuzluktan ama dedim ya, ben azrailin arkadaşıyım arkadaşımda alacağım sonsuzluğun biletini sende bulamadığım sıcaklığı bulacağım ölümde yalnızlık kervanının geçtiği bir gecede yine sensiz köşemde can vereceğim!....