Olasılıksız

Yalnız bir sızı kaldı içimde, Buhranlı ayrılığından kalan Ve kıyısından yolladığım Bir kartpostaldı hatıran… Uzak bir hayalin esiri âşıklardık, Belirsiz bir sevdayı sorgularken Apansız suçlar işliyorduk, Keskin namlu kokulu kaldırımlarda. Dumanlı bir gecede sevişirken Ve yılgın bedenlerimizi kanatırken Bir hayali paylaşıyorduk. Sakıncalı bir sessizliğin vardı, Çığlıkların kimsesiz ve düşkün Ve saçların gardiyan dinginliğinde. Fakir bakışlarının ardında sakladığın Yorgun bir kelepçe… Ve aydınlanınca en derin yalnızlığım Yangınlar başlardı karanlık ormanlarımda. Başat bir çaba gibi diriktik Ve gözyaşı taşıyordu oluk oluk Sahte bir nehrin kollarından Oysa ben şimdi, kıyısındayken yaşamın Sense bir hanımeli kadar narin Olasılıksızlar üzerine konuşurduk Ama en olası geleceğimiz yalnızlığımızdı