İçtima Saatlerindeki Fısıltılar

Bilinmez bir şehrin, kayıp askerleriydik... Bitirim dünyamıza uzanan yolları silip gelmiştik Karanlık yalnızlıklar içinde ve sakin ve tedirgin ve suskunduk... hepimiz aslında bitmek bilmeyen şafakların yolcusuyduk... İçimde Sana dair ne varsa unuttum Anımsadığım tekşey haydutluğun, ve bir akşamüstü ve belki akşam, sessiz bir içtima saatinde fısıldayışın... haksız çığlık gibiydin sahibinden uzak.. ve umursamaz bir bakıştın. İçimde sana dair kalan tek şey Soluk nefesinden çıkan bir avuç fısıltı... Artık bilmek istemediğim bir yerdeyim, yaşamak istemediğim bir hatırasın, seni sonsuza kadar duymayacağım biliyorsun değil mi? Benim en büyük nefretim, en büyük kinim ve hasretim... Sessizliğim...