Nağme-i Dil-haste

K arşımda nûr-ı sâf u sefîdiyle mübtesim Titrerdi Zühre; her taraf âlûde-i sükûn, Deryada bir tefekkür-i mühim, keder-nümûn; Çamlıkta bir nigâh-ı garîbâne mürtesim... Yalnız, garîk-ı fikr idim; sahilin harâb, Öksüzce sâkitiyyeti a'sârdan müdâm İtha f ederdi ruhuma bin nuhbe-i peyâm, B i n nuhbe-i peyâm ki meşhûn-ı iktirâb.. Âfâk şimdi reng-i remâdıyla büsbütün Ağlar gibiydi nekbet-i ömr-i beşer için; Nâgâh uzakta bir keman efgâna başladı; Geldi udum hayâlime pür-âlem-i tebâh: Birden bütün sirişk-i gamînim boşandı, âh Ben ağladım, o nağme-i dil-haste ağladı! ..