Leylâ Vü Mecnûn 701-800

Bî-hûdedür ol kamu fesâne Kim âşıkdur fülan fülâna Çün vâkıa şek mahalli oldı Ol vâkıadan teselli oldı Leylî hem oturdı evde nâ-çâr Döndi sadefine dürr-i şeh-vâr Bir bürcde sâbit oldı ahter Mahbûs-i hizâne oldı gevher La‘l oldı esîr-i sîne-i seng Habs oldı gül-âba şîşe-i teng Gamdan tebeh oldı rûzgârı Nevmîd dil-i ümîd-vârı Âh eyler idi velî ne hâsıl Ol yel açamazdı gonca-i dil Göz yaşı tökerdi lîk ne sûd Bitmezdi anunla nahl-i maksûd Zülfi kimi pîç ü tâba düşdi Hayrân kalup ıztırâba düşdi Ağzı kimi hulkın etdi gam dar Çeşmi kimi cismi oldı bî-mâr Ne derdini sahlasa karârı Ne şerh-i gam etse gam-güsârı Fânûs-ı hayâle girdi ol şem‘ Gönlini kılup hayâl ile cem‘ Her dem çeküp ol gam içre min âh Sabr etdi zarûret ile ol mâh Derd ile düzüp terâne-i gam Bu bir gazeli ohurdı her dem Bu gazel Leylî dilindendür Felek ayırdı meni cevr ile cânânumdan Hazer etmez mi aceb nâle vü efgânumdan Oda yandurmasa bir şu‘le ile nüh feleği Ne biter âteş-i âh-ı dil-i sûzânumdan Gam-ı pinhân meni öldürdi bu hem bir gam kim Gül-ruhum olmadı âgeh gam-ı pinhânumdan Âh idi hem-nefesüm âh ki ol hem âhir Çıhdı ikrâh kılup külbe-i ahzânumdan Men ne hâcet ki kılam dâğ-ı nihânum şerhin Âkıbet zâhir olur çâk-i girîbânumdan Hak bilür yâr değül cân ü dilümden gâib N’ola ger gâib ise dîde-i giryânumdan Cân eğer çıhsa tenümden eser-i mihri ile Eser-i mihri sağınman ki çıhar cânumdan Lutf edüpsen meğer ey bâd bu günden beyle Veresen bir haber ol serv-i hırâmânumdan Ey Fuzûlî gam-ı hecr ile perîşândur hâl Kimse âgâh değül hâl-i perîşânumdan Tamâmî-i sühan Sâkî getür ol mey-i mugânı Kim unudalum gam-ı cihânı Rahm eyle ki kasd-ı cân eder gam Bağrum sitem ile kan eder gam Kıl aklumı bâde ile zâil Çerhün siteminden eyle gâfil Feryâd ki çerh bî-vefâdur Dâim işi cevr ile cefâdur Bir âdet ile medârı yohdur Devrânınun i‘tibârı yohdur Ger hem-nefes etse iki yârı Bir yere getürse iki zârı Elbette sebep salup araya Anları esîr eder belâya Bi’llâh ne yamandur âşinâlığ Çün vâki‘ olur yine cüdâlığ Gül-zâr-ı kelâm bağ-bânı Beyle bezemiş bu bûstânı Kim serv-i riyâz-ı mihnet ü derd Sevdâ-zede Kays-i derd-perverd Her subh gederdi mektebe şâd Mektebde olurdı gamdan âzâd Meşk-i hat-ı hüsn-i yâr ederdi Def‘-i gam-ı rûzgâr ederdi Zevk ile dutup tarîk-ı sâbık Âdet üzerine subh-ı sâdık Geldi yine mektebe ferah-nâk Tâ kim kıla zevk-ı vaslı idrâk Gördi ki behişte hûr gelmez Gün çıhdı henüz nûr gelmez Hurşîdsüz oldı rûz tâ şeb Oldı başına karanu mekteb Bildi ki sipihr-i şu‘bede-bâz Bir şu‘bede eyleyüpdür âğâz Elbette cefâ-yı ta‘n-ı ağyâr Ol gün yolına bırahdı bir hâr Nevmîd olup etdi nâle bünyâd Dedi nedür ey felek bu bî-dâd N’etdüm sana kasd-ı cânum etdün Kat‘-ı reh-i dil-sitânum etdün Kesdün taleb-i garazda râhum Bildür mana kim nedür günâhum Evvel meni eyledün mükerrem Vasl-ı sanem ile şâd ü hurrem Döndün yine beyle cevr edersen Ol devre nakîz devr edersen Vehm eylemedün mi kim çeküp âh Sûz-ı ciğer ile bir seher-gâh Yanduram oda tokuz revâkun Sûzın sana bildürem firâkun Tedbîr kıl ey muallim-i pîr Et sihr ile ol perîni teshîr Ancak mana sanma yetdi bu gam Kim yetdi mana yeten sana hem Düş ey elif istikâmetünden Şerm eyle bu kadd ü kâmetünden Kaddi hevesiyle dem urursen Ol getdi aceb ki sen durursen Ey nûn çü nihândur ebrû-yi yâr Sen dahi nazarda durma zinhâr Ey mîm çü ağzı oldı gâib Oldı sana hem adem münâsib Olsan nola ey devât dil-teng Âyîne-i hâtırun dutup jeng Ol turra-i müşg-bûdan ayru Hicrân kara bağrun eylemiş su Ey hâme sirişk-bâr olupsen Ser-geşte vü bî-karâr olupsen Gûya bu gün etmemiş müyesser Devrân sana dest-bûs-i dilber Ey levh hatınun eyle yâdın Kıl sînede nakş gam sevâdın Bir niçe gün ol esîr-i hicrân Mektebde gezüp kılurdı efgân Her rûz figânı ile tâ şeb Ta‘zîb çekerdi ehl-i mekteb Şeb hem kıluben figân ü zârı Eylerdi muhâtab ol nigârı K’ey göz nûrı gönül sürûrı Sensüz gözümün yoh oldı nûrı Evvel ne idi bu âşinâlığ Âhir nişe eyledün cüdâlığ Evvel nişe eyledün meni mest İzhâr-ı mahabbet ile pâ-best Âhir ne içün humâra saldun Bu mihnet-i intizâra saldun Saldun dil-i zâra nâr-ı fürkat Kıldun gözümi pür-âb-ı hasret Gönlüm odı kıldı yana yana Âheng şafak tek âsmâna Yaşum suyı oldı vara vara Bir bahr ki yoh ana kenâre Men istemezem bu günde hem-dem Yanumdan ilet hayâlüni hem Olmaya düşüp hayâlün ey meh Oda yana suya bata nâgeh Ser-mest-i şarâb-ı iştiyâkem Medhûş-i tehayyür-i firâkem Koyma gamunı menümle hem-râh Fâş eylerem anı halka nâgâh Ser-mestde ihtiyâr olmaz Medhûşda i‘tibâr olmaz Cân oldı gamun gelende ber-bâd Teşvîş-i fenâdan oldum âzâd Gösterdi mana gamun mezâkı Ayş-ı ebedî neşât-ı bâkî Ger gelse ecel menüm nem ala Cân hod yohdur meğer gam ala Şem‘-i şeb-i mihnet ü belâyem Âşüfte-i cünbiş-i hevâyem Sûz-ı dil ile tökülse yaşum Tîğ-i gam ile kesilse başum Cândan çıharıp hevâ-yı aşkı Terk eylemezem belâ-yı aşkı Bu günleri kim gam içre zârem Hicrân elemiyle bî-karârem Ger nâme-i ömre kilk-i takdîr Gündür deyüben kılursa tahrîr Eyler meni ol hisâb mağbûn Kim sûret-i hâldür diğer-gûn Gün şartı deyerler âftâbı Bi’llâh ki bu nüktedür hisâbî Her gün ki görünmez âftâbum Men gün demezem budur hisâbum Yoh kimse bu derd-i dilden âgâh Bu derd-i dil ile neyleyem âh Derdüm söze geldüğince artar Oddur yel ile zebâne dartar Eyyâm-ı visâli eyleyüp yâd Ol haste bu şi‘ri etdi bünyâd Bu gazel Mecnûn dilindendür Ey hoş ol günler ki men hem-râz idüm cânân ile Ni‘met-i vaslın görüp nâzın çekerdüm cân ile Görmemişdi gülşen-i ayşum hazân-ı tefrika Olmamışdı tîre eyyâmum şeb-i hicrân ile Meh-veşümden dûstlar devrân cüdâ ister meni Düşmenümdür hîç bilmen n’etmişem devrân ile Yetse ger âşıklarun eflâke efgânı ne sûd Yetmek olmaz mâh-veşler vaslına efgân ile Yaşurup sahlardum elden dâğ-ı hicrânın eğer Etmek olsaydı müdârâ dîde-i giryân ile Zevkden dîbâce bağlandı kitâb-ı ömrüme Koymadı devrân geçe evkâtum ol unvân ile Ey Fuzûlî ahter-i bahtum müsâid olmadı Kim olam bir dem mukârin ol meh-i tâbân ile Söz muhtasar ol esîr-i sevdâ Bir nev‘ ile oldı halka rüsvâ Kim Kays iken adı oldı Mecnûn Ahvâlini etdi gam diğer-gûn Bu Leylîye Mecnûn güzerde mukâbil olduğıdur ve Gün mukâbelesinde hilâl-i mihri bedr-i kâmil olduğıdur Bir gün ki bahâr-ı âlem-efrûz Vermişdi cihâna feyz-i nevrûz Salmışdı nikâb çehreden gül Çekmişdi sürûd-ı nâle bülbül Şeb-nem mey-i nâbı ile lâle Doldurmış idi kızıl piyâle