Refakatçı

Nöbetteyim... Bir hastane sessizliğinde, Boş koridorlar arkasında Nöbetteyim... Herkes çoktan dalmış durumda uykusuna... İçindeki fırtınalar da dinmiştir herhalde... Nöbetteyim... Hiç sevmediğim o anları yaşamak zorundayım... Yine yalnızım... Her zamanki yalnızlığımın tesellisiyle... Sarı ışık saçan eski gaz lambası, Beni aydınlatan tek nesne şu anda... Gecenin tek şahidi o zaten... Biliyorum uyumamam lazım... Ama o da biliyor demek ki! O yüzden durmadan uyumam için baskı yapıp duruyor... Yanıyor gözlerimin içi. Ne kadar yıkasam da sönmek nedir bilmiyorum... Farkındayım uyumamam gerektiğinin... Ve nöbetteyim... Sevdiğim kadına borcumu bir nebze ödeyebilmek için... Çıkarı olmayan bir görev bu... Nöbetteyim... Gecenin kim bilir hangi sessiz, yorgun saatindeyim... Korkusuzca bekliyorum... Ama kestiremiyorum sonumuzun ne olacağını... Her şeye hazırlıklıyım... Tüm tecrübesizliğimle ve titreyen bacaklarımla... Aslında çok ama çok korkuyorum Yine de nöbetteyim... Elimde bitmek bilmeyen romanım. Uyku bastırdıkça anladım ne kadar karmaşık olduğunu... Nöbetteyim... Sabrımın zirvesini çoktan aşmış durumdayım... Kısık müzik sesi de fayda etmiyor böylesine bir yalnızlığa... Biliyorum, farkındayım zor bir görev bu... Ama becerebileceğime inandıkları için verdiler bu görevi... Yoksa ne işim var burada... Sürüyor hâlâ çabam uyumamak için... Tatlı bir baskı var gözlerimde... Kanmayacağım ama ben... Gerekirse tuz basarım gözlerime uyumamak için... Birkaç saate kalmaz bitecek bu nöbet. Belki de hazzına varamadan... Hep bekleyeceğim bir daha sıra bana gelsin diye. Dua ediyorum; sabrım tükenmesin, gözlerim kapanmasın... Sevdiğim kadın iyileşsin diye... Aslında ben hep nöbette kalmak isterim... Dökmek isterim satırlara gecenin sırrını Ve hep merak etmişimdir, Bensiz akşamlarda ne yaşanıyor diye... Öğrenmek için hayatın gerçeklerini... Nöbetteyim... Her zamanki sessiz gecelerde... Her zamanki yalnızlığımla, tek başıma öylece... Nöbetteyim işte nöbette...