Bir Omuz Meselesi

Sustum... Odam da sustu... Kalemlerim, kitaplarım, şiirlerim hepsi sustu. Her şey çok sessiz bu ara. Duvarlar bile konuşmuyor artık benle eskisi gibi samimi. Senin eksikliğin hissediliyor benim mabedimde. Hepsi bana uydu bu ara Yas tutuyoruz beraberce arkandan... Aramızda hep farklar oldu seninle. Ben sensizliği eşyalarımla konuşur paylaşırdım. Başımı başkasının omzuna değil, Yalnız yastığıma koyardım. Akıttığım gözyaşlarının tek şahidi o olurdu... Sen ise; benim sana hasretlik türküsü söylediğim günlerde Başka bir omuzda başka bir davaya dökmüşsün gözyaşı. Hiç yakıştıramadım sana Davama ortak etmeyi düşündüğüm güzel, Başka davaların sanığıymış meğer... Ufalamıştım oysa çoktan aramızdaki mesafeleri avucumda... Meğer sen de kalmışsın avuçlarımın arasında. Niye boşa çıkardın ki çabalarımı. Sana değil kendime ceza verdim sensizliği seçerek. Eski plaklar gibi dönüp duruyorsun içimde. Sevmenin gerekince vazgeçmek olduğunu Niye sende öğrendim ki! Öyle ya da böyle ayrıyız artık senle. Sakın düşünme unutacağımı Elimde değil sevdim bir kere istesem de unutamam ki seni. Zaten unutmak isteyen kim ki!