Yalnız Adam

Zifir gecelerin karanlığında Kaptırmış kendini bir zemheriye Gözlerindeki tek fer vuslat olsa da Viran olmuş, dönmüş bir harabeye Bahardan, sevdadan, çiçekten yılmış Girdiği her gönül ihanet sunmuş Tutunduğu dallar bir bir kırılmış Gömmüş sevdiklerini, şefkat mezarlığına Of dememiş, ıstırap çekmiş Mahzun durmak tek bildiğiymiş Gücü yetmemiş, fecre de küsmüş Gönlünü kaptırmış bir yalnızlığa Vicdan azabıysa şimdi yaşamak Tek kaçış; yalnızlığa tutunmak Yalnızlık, yalnız kalmak da güzel Karanlık bazen, aydınlıktan da güzel Hiçliklere yazılıyor şimdi her gazel Vefanın kaldığı tek diyar ise, ezel Ebediyyen yalnız kalmak, en güzel.