Fırtına

Soğuk bir rüzgar esiyor Kemiklerime kadar işliyor yalnızlığı. Dişlerim parçalarcasına çarpıyor birbirlerine Ağlıyor rüzgar. Yaşlar dökülüyor gözünden, gökyüzünden, Kafası bulanık, düşünemiyor, Dumanlı mı dumanlı Siyah bulutlarla dolu. Haykırıyor yalnızlığını yeryüzüne Bir tufan olup kopuyor yalnızlığı Anlamıyor hiç kimse, korkuyorlar. Nasıl masallarda ağlıyorsa bir dev O da ağlıyor. Bütün gücüyle gürlüyor Yıkıyor önüne her geleni Tanımıyor hiçbir şeyi Tanımıyor o da artık kendini, Kendini kaybediyor Unuttu gitti serin serin Esen yaz meltemlerini. Harcadı neyi varsa Elinde kalan ne varsa Yalnızlığı dışında Öfkesini, hüznünü, Yalanlarını, kahrını, pişmanlığını... Sonra yavaş yavaş bitti Önce soluğu kesildi Sonra gözyaşları Buldu kendini gökyüzünde Dağıldı siyah bulutlar Derin mavilik çıktı ortaya Öldü rüzgar Geriye ise Acı, hüzün, gözyaşı idi bıraktığı