Anne

Bir küçük çocuk, Ağlamaklı kocaman gözleri. Hüznün bütün renkleri yüzünde, Eski bir parka, üstünde. Dikkatlice bakıyor etrafa, Zamanı durdurmak istercesine. Ağlıyor. Bilmiyor ne yapması gerektiğini Daha önce hiç yalnız kalmamıştı ki Yanında hep annesi Babasını hiç tanımadı "abim" diyemedi, "abla" demedi hiç Bir saat önce de, terk etti annesi. Koşamadı hiç yemyeşil çayırlarda, Bildiği bir nemli bodrum kat, Ve soğuk kaldırımlardı. Hep yağmur vardı yaşamında Güneşi bilmedi kitaplarda dahi. Bir annesinin gülüşü, Bir kokusu. Başladı yine yağmur Çocuk ıslak, kaldırımda Boynu öne eğik Karışıyor gözyaşları tuzlu suya İstediği tek şey, Dökülüyor dudaklarından, Bir kelime, Derinden, Kimseye duyurmadan sessizce: anne..