Yürüyüş

En yaban en kuytu yerlerinden soluduğum hayatın Alnında kör bir bıçağı gezdiren ben Sarsıcı derinlikler çizerdim boşluğa Kirpiklerimden süzülürdü ay benekli kelebek Uzayan sakallarımla bakışımlı Sol yanımda açardı birden kuşluk çiçekleri Yaralarımı kanatarak mavi poyrazla hep Ve toprağa kabartıp ölümün kapkara saçlarıyla Alevlere tutunurdu göğsümde balkıyan tan Kalbim, o derin uğultu hızla akardı Vahşi bir kök gibi kadim ırnaklarda Oysa günün irin kokan ağzıyla sokaklar Bükülen bir karanfil aksi içinde… Ağır ağır gemilerini yakan ıssızlık Kuş çığlıklarını geçiriyordu ateşin çemberinden Hayata en harlı parmaklarımla çünkü dokunurdum ben Ürkünç, kuytu ve sanrılı yerlerinden Bunun için göğsüme saplı o cam parçası Bundan işte çıldırırdı sarnıçlarım gök gürleyince Damarlarımda sürgit patlamalar gibi Denize dökülen bir karanfil karanlığı Yakut kanatlı öfkesini vuruyordu içime Ve tutuşurdu ansızın gecenin bütün susuzluğu Sırılsıklam büyülerdi o göçebe suskunluk B,ir yaranın ağzıyla kanırtılmış düşler Sıçrasam gövdeme, uzansam ateşin çitlerinden Ağır balçıklar saplanırdı sesime Hayat en yaban yerlerimden yankılanırdı böyle Yürüyünce ben yürüyünce ırmaklar içime