Bu Şiiri Sana Yazdım Bilesin

Sen ellerinde topladığın yağmurunla gelirdin şehrime Ben aşkın alfabesini dökerdim uykularıma Sen her köşe başına bir tesadüf saklardın Bense hala körebe adımlarıyla geçerdim sokaklarından O kadar aceleciydi ki yılların kuytuluğu Bağlama sesleri içinde bir hüzünlü şarkıydı hatıralarımız Sen yeni bir şiir yazma telaşında tutardın hayatın ellerini Ben hoyratlığımı karalardım gün mavisi güncelerime Uykularımız hep bir yanımızda sağınırdı Bir yanımızdı hayatın yaşamaklığını örten acemi sevdalarımız Ellerimde eski günlerden kalma bir anı parçası Uçurumlar arasında, yangınlar diyarındayım Depremler çoğalıyor içimin kıvrımlarından Bir sonbahar yaprağı düşüyor içime Depremler vuruyor beni sensizliğimden Aşkın evleri çöküyor Her enkaz altından bir yalnızlık çıkarıyorlar Susmayı öğretiyorum okşadığın çiçeklerin kokusuna Naftalin kokusuna boğuyorum odamın soluklarını Evimin her köşesinden bir sensizlik baş gösteriyor Korktuğumu anlıyorum kırılmamış bir aynanın gözbebeklerinden Başımı alıp gidiyorum Kör saatleri deviriyorum kaldırımların ortasına Bitesi olmuyor geçtiğim yolların Bir yol bulurum öylesi içime akıp geçenlerden Bir yol ki içimin uzaklarına kanat açmış Yağmur bakışlı kuşlar üzerimizden akıp geçerdi Acemi baharlardan toplardık sevdamızın güneşlerini Çiçekleri severdin ve ben senin sevdiğinden Bulutlara bakardık bir hayli Bulutlar sarışın olurdu gözlerimizi yumsak Gitar sesi var kulaklarımda sanki en son dinlediğimiz Ellerim senin ellerinde kalsın isterdim geceyi aldığımda üstüme Şehrimin yağmurlarını görürdüm belki ıslak gözlerinden Sonrası yolculuk olurdun beni inciten Ve o kadar uzun bir hikaye ki Şarkılar azalardı içimde unuturdum ellerini, geceyi Tuhaf bir akşamdı yüreğimize çakılan bu sancılı şehir Son vedamızı hep içimizden yapardık üşümesin diye çiçekler Bakışlarımızı son vapurun gidişine gizlerdik Saçların içime uzanırdı, içimde dilsiz bir ayrılık Ah bu şehir Ah içimde çoğalan sevdamın coğrafyası Bırakın gideyim mevsimlerim bitmezinden