Albatros

Albatros, sana bu şarkıyı o kıyılardan getirdim hani öldüğün çiğdemlerin dünyamıza sökün ettiği o korkusuz baharda. Hani o gökyüzünün korkunç güzelliğiyle şarkılar söylediğimiz koşup koşup da bir türlü ulaşamadığımız o dünya. Ağladığımız ya da küfrettiğimiz ya da şişmanladığımız hani o güvercinlere o çaylaklara o bahçe dolusu karanfillere, hiçbir zaman bizim olmayacak taylar için sevindiğimiz denizin ortasında bitirdiğimiz o kavgalı günlerde. Albatros, seni andıkça koşu atları gibi ürkeğim öyle hani o akşamları düşünüyorum o hiç bitmeyecek geceleri, o aptallığımızı o sarışın kızları o gelmeyecek hani ansızın bir köşe başında rastlantılar gibi. Albatros, seni biliyorum, ölüm akşamlarının yalnızlığısın koltuğuna alıp bohçasını kaçan kızların sevgililerine benzer; hani o buz tutmuş denizlerin o buzullar çağının o anlatımsız sevgiye de yakın kine de yaşama da yakın ölüme de derler işte o günlerin, işte o kimsesizliklerin, işte o yenilgilerin aç bir saldırganlıkla gece kapılarını zorlayan; hani al parmaklı, hep düşlerimizde gördüğümüz ama bilmediğimiz ama küçücük avuçlarıyla bizi atlar gibi sulayan. Albatros, bize güneşi sattılar, oysa bizim güneşimiz vardı eskiden hani o, daha çok, mevsimlerde soyunan yılanlar gibi olmalıydık; isteklerimiz yendi bizi, karaya vurduk/zonkluyor başımız, bizden en son bir atılımdır akşamları inen karanlık. Savaşan ellerimiz bizim, pişmanlıklara karşı ve kinlere kararmakta derilerimiz her gördüğümüz gün en güzel şeyi. Hani çirkinliğimizi söylesek ya koyu bir sıkılganlıkla; ama ezilmiş ellerimizi kime göstersek şimdi. Albatros, kime göstersek şimdi yaralarımızı, korkunç ve irinli yumuk gözlerle al kısraklara doğru koşan atlarımız gemsiz. Hani gecenin hangi saati bilinmez/kapılarımız vurulur ya, bir ürperişle, kısık aydınlıkta dururken tenha evimiz. ey bir ürperişle gönlümüzü çelen, bizi yalnızlığına götüren sana bu şiiri denizin köpüklerinden alıp getirdim, o kadar kötü de değil sevgiye ve yalnızlığa sığınışım albatros, ölüm kuşum/kutsal çirkinliğim benim.