Dicle

Giderdi yolda toz içinde İnsan mı belli değil çorak toprakta ağaç mı ya da Bir düşte yaslı yorgun Olurla olmaz arasında Yollara dağlara Bir türkü gibi dağılırcaydı Su ırmak akarcaydı Gelsin yeniden dağlarıma derce Sulamıştı biraz Ellemişti toprağı parça parça Duyumsamıştı her şeyi Bilirle bilmez arasında Dağın aşkı aşk değil Gülün gülü gül değil İpek örücüsü kılıç vurucusu Sen sen ol sen değilce Kent kaçkını sılasız yolcu Bilinir ki yeniden yaşanmaz geçmiş söyle ona Yorulmuş ayakta durmaktan ağaç Uyumaz gibiydi uyurca Ağzında gül taşıyan bir ejderha Gözleri eski ev pencereleri Kapalı açık yarı kapalı Açıkta kapalıca Toprak vermeyecekti istediğini kalmamıştı Borcu insana yüz bin yıllardır Çoğala çoğala derdi gele gele ağır Çekmez gibiydi çekerce Yaşı belirsiz yaşlılar gibi duygulu görkemli güleç Yürek öksüz sanır kendini bahçe çiçeksiz kuş göksüz Ey ölüm ey ölüm ey sonsuz ölüm Dicle ulu bir sudur savruldu külüm Dicle’ye!