Avlu - Bahçe - Cemre

avlu Bu günlerde daha çok azalıyorum kendimde Azalmalar ustası oluyorum gitgide Düşlerimde dans eden bir kerpeten Bedenimde mengene Her gün bir dal kırılıyor, avlulaşıyor içimdeki bahçe Açıldığı ellerce kapanıyor kapım Her yer ıssız, sessizliğe çivileniyor zaman Aylar kendine geçiyor Arayanı soranı yok günlerin Bazen şaşkın bir telefon nasılsa giriyor geceme bahçe Çoğula dönüşebilen bir yalnızlıkmışım Gelişin kanıtlıyor bunu yastığıma Gördün mü nasıl dururmuş bir kanama Der gibi bakıyorum yara bandına Ve sen kanayan yerimden sarılıyorsun Birden bir incir ağacı oluyorsun Sevişiyoruz gölgende, yaprakların sıcacık temmuz İncirin eriyen tad ağzımda Havalanıp göğsüne konuyor uçurduğun güvercin Birlikte kanat çırpıyor kuşlarımız cemre Uçuran balonla düşüyor cemre Durmadan rengini çoğaltıyor gök Terime toprak, selime vadisin İki kanat iki göğsün Soludukça şişiyor cemreli balon